Een super bericht van Marleen!
zondag, januari 18th, 2009Lieve allemaal,
Marleen vroeg me om onderstaande mail hier te plaatsen, dus bij deze …
liefs, Salomé
Beste betrokkenen, lieve vrienden,
Ik heb jullie iets ontzettend belangrijks en vooral iets heel moois te vertellen. Het spijt me dat ik via de e-mail jullie allemaal op de hoogte moet brengen maar als ik iedereen (ook lieve goede vrienden) persoonlijk moet gaan benaderen wordt het me écht te veel, ik hoop dat jullie dat begrijpen.
Eindelijk, eindelijk kan ik dan met jullie delen wat er de afgelopen weken vanaf het begin van het nieuwe jaar óf eigenlijk daarvoor al in mijn leven gebeurd is waardoor ik A. van slag was, B. weinig over mezelf kon vertellen aan deze of gene en C. in een snelkookpan moest gaan verwerken…:
Ik heb een deel van mijn gezichtsvermogen terug!! D.w.z. ik mág weer kijken. Ik ga het jullie uitleggen:
Toen ik ‘blind’ werd rond mijn 10e, is er nooit een officiële diagnose gesteld waardoor dat nu werkelijk kwam. Medisch was er eigenlijk niet goed een oorzaak vast te stellen. Ik heb allerlei onderzoeken gehad en uiteindelijk heeft ‘men’ voor zover ik weet gezegd dat het door de Glaucoom kwam óf dat ik door de Glaucoom ‘ooginfarcten’ heb gehad. Ik wist toen niet dat er werd gesproken over een ‘conversiestoornis’. Een stoornis die voortkomt uit psychische problemen die niet verwerkt kunnen worden en zich omzetten in lichamelijke klachten.
Men is nooit op door gegaan of deze conversie mogelijkheid gaan onderzoeken. De meeste menen namen mij gewoon serieus in mijn blind zijn. Hoewel veel mensen altijd wel hebben gezegd dat ik zo ‘ziend’ handelde, en twee van mijn drie broers zeiden daarom dat ik het verzon. Zelf geloofde ik in de lichamelijke oorzaak van mijn blindheid (dacht ik).
Op kerstavond ben ik in een voor mij hele bijzondere kerkdienst geweest waar tot mij is doorgedrongen dat God voor mij DE Hemelse Vader wil zijn en dat Hij zó anders is dan een aardse vader.
Daar is het veranderingsproces eigenlijk al begonnen, ik kon Gods onvoorwaardelijke liefde voelen op dat moment en hoewel ik daarna nog door een aantal diepten heen moest weet ik dat dáár al iets is gaan borrelen.
Overigens borrelde het sowieso al een behoorlijke tijd in mijn leven en ik had het gevoel dat er een BOM in mijn lijf zat die op ontploffen stond.
Pak weg drie weken geleden is die bom ontploft in therapie. Er kwam een verschrikkelijk heftige emotionele ontlading uit. Die ontlading was zó heftig dat ik daarna heel veel moeite had met lopen en weer kunnen bewegen. Mijn psycholoog vroeg toen ‘wat gebeurt er met je ogen’? Maar er gebeurde op dat moment niets.
Doch.. de dagen en weken erna begon tot me DOOR TE DRINGEN dat mijn ogen waarnamen, dat er licht in mijn ogen was en dat mijn ogen konden zien… ik begon me met héél veel horten en stoten te realiseren dat mijn ogen niet blind waren.
Wat was er gebeurd?
Wat er vooral gebeurde was dat ik me héél erg schuldig begon te voelen ‘ik heb de hele wereld voor de gek gehouden’ dacht ik. Toch waren er ook heel veel momenten dat ik me er weer niet bewust van was dat mijn ogen de beelden registreerden en dat ik me weer blind voelde. Ik kon het allemaal helemaal niet plaatsen en dacht dat ik gek was.
Toen drongen steeds meer de al véél eerder gepasseerde momenten zich aan me op dat ik al jarenlang momenten heb gehad dat ik me realiseerde dat ik lichamelijk kon zien, maar dat op die momenten meteen psychisch (in mijn hoofd) weer ‘het doek viel’ waardoor mijn geest zich afsloot voor die beelden en ik niet meer besefte dat ik waarnam en geloofde dat ik niets zag!
Toen ik me realiseerde dat er dus veel meer momenten zijn geweest dat ik me bewust ben geweest van mijn gezichtsvermogen maar dat ik het niet mócht grijpen, voelde ik me nog véél meer schuldig!
Het schuldgevoel begon verschrikkelijk aan me te knagen. Wat was er toch met me aan de hand?? Ik voelde me werkelijk waar zo ongeveer ‘vervloekt’ en ik kon er geen kant meer mee uit.
Een paar maanden geleden ben ik met mijn begeleidster naar Bartiméus, mijn oude school gegaan om mijn dossier op te halen, en daar hoorde ik dat in mijn dossier ook al stond dat men een conversiestoornis vermoedde maar er kwam een enorme drang op dat moment in me op om dat tegen te spreken en te bestrijden, op dat moment begreep ik het niet, maar nu begreep ik het wel…
Mijn ogen zagen, maar mijn psyche, mijn geest moest zich afsluiten voor het zien, mijn hoofd had de wereld ‘onveilig’ verklaard en moest voor mij een nieuwe veiligheid creëeren.
Afgelopen dinsdag kon ik het schuldgevoel niet meer hendelen, en ook de afwisselende momenten van zien en niet zien, of beter gezegd wel mógen zien en niet mógen zien kon ik niet meer hendelen.
Dinsdagavond gingen we met een groepje van de kerk (ik ben sinds kort betrokken en aangesloten bij de Vrije Evangelische Gemeente Nunspeet) bij iemand thuis eten en hoewel ik voor die tijd mijn ogen nog kon gebruiken kon ik het tijdens dat eten weer niet. Tot ik me tijdens dat eten realiseerde ‘nee, wat er met me gebeurt is psychisch, is niet iets van mijn ogen, ik heb een conversiestoornis’ en op dat moment ging ‘het doek weer omhoog’ en deden mijn ogen het weer, dit keer in bijzijn van andere mensen… dat was zó verwarrend en raar voor me dat ik misselijk werd, duizelig en dat ik dacht flauw te gaan vallen.
Alie, een lieve vrouw van de kerk met wie ik behoorlijk goed contact heb, in elk geval heel open, bracht me naar huis en ze had in de gaten dat het niet goed met me ging. Ze zei dat ik heel koud en klam aanvoelde en ging met me mee naar binnen.
Ik had me die weken voorgenomen met niemand over mijn grote probleem te praten, ik zou wachten tot 24 maart als ik weer naar de oogarts moest en daar zou ik het vertellen, die kon me wel vertellen hoe gek ik was en wat er met me aan de hand was.
Maar toen Alie tegenover me op de bank zat en ik haar ZAG hield ik het niet meer en ik zei dat ik haar iets moest vertellen maar dat ik het héél moeilijk vond.
Toen heb ik mijn héle probleem eruit gekwakt, met horten en stoten verteld wat er de afgelopen weken gebeurd is en ik zei er achteraan ‘oh ik voel me zó verschrikkelijk schuldig!!!’
Nadat ze bijgekomen was van wat ik vertelde schoot Alie overeind ’schuldig???? Hoe kun je hier praten over schuld!!! Dit is een direct gevolg van jouw verleden, de wereld was te onveilig voor je om te zien en je geest sloot zich af om te zien. Jij hebt geen schuld, de schuld ook hierin ligt bij de mensen die jouw wereld onveilig gemaakt hebben’. Was dat zo? Had ik geen schuld? Ik had twee weken niets anders gedaan dan bidden of God me wel wilde vergeven maar ik was ervan overtuigd dat er zoiets verschrikkelijks met me was dat God me nooit zou kunnen vergeven…
Alie besefte dat ze het schuldgevoel niet bij me weg kon halen, ze zei dat het goed was om het beeldend te gaan maken. ‘ga jij nu maar achter de computer zitten en typ al die schuldgevoelens er maar uit dan ga ik een kruis maken’.
Met heel veel improvisatie kreeg Alie van een kartonnen deksel van een schoenendoos en punaises een kruis in elkaar en toen ik al mijn schuldgevoelens had opgeschreven printte ik het uit en maakte het met een punaise ook vast aan dat kruis.
Alie zei dat Jezus deze (onterechte) schuldgevoelens ook ziet en weg wil nemen, en dat voor Hem het vel papier leeg zou zijn…
We gingen naar de grote container buiten en ik deponeerde het kartonnen kruis met papier erop symbolisch in de container en zei ‘zo, nu is het weg’… gewoon niet om een of ander ritueel maar om het wegdoen van schuldgevoelens héél concreet en beeldend te maken.
Alie en ik hebben er daarna samen voor gebeden en toen ik die avodn ging slapen voelde ik me nog steeds rustig alleen er was nog meer veranderd… ik was me constant bewust van het feit dat ik kon zien!!
Ook de volgende ochtend toen ik wakker werd was het zien er nog steeds. Ik zette de tv even aan en hoorde toen dat de container geleegd werd, ik ben nog nóóit zo blij geweest dat de container werd geleegd en mijn gevoel van schuld was wég!!!! Echt weg…
Die middag belde mijn tante, ik had haar gesmst of het gezin voor me wilde bidden omdat ik met zware dingen bezig was waar ik alleen ‘live’ met haar over kon praten maar ze wilde het toch van me weten.
Toen ik vertelde wat er aan de hand was zei ze ‘dit wist ik’… ze legde uit dat ze vanaf het moment dat mijn verleden bij haar bekend was zij wist dat mijn blindheid psychisch was. Ze zei ‘ik heb altijd tegen Ewold. gezegd “Marleen. moest wel blind worden! wat er met haar gebeurde kon ze helemaal niet aan” maar toch handelde je als een ziende en daardoor werd dit vermoeden steeds meer bevestigd’. Ze zei ook dat ik mijn veilige wereld creëerde door hem niet meer te zien of te erkennen dat ik hem zag of hoe je het ook noemen moet…
Ik bleef wel worstelen met de momenten dat ik me er bewust van ben geweest dat mijn ogen waarnamen, maar op die momenten was er in mijn hoofd altijd weer een herrie die zei “nee, je bent blind, je bent blind, je bent blind” en dan ging ik weer verder, als blinde en geloofde daarin.
Mijn tante zei dat nu ik in de rust gekomen ben mijn hoofd, mijn psyche zich waarschijnlijk weer realiseert dat het veilig is, veilig genoeg om te kunnen zien. Voor mij was het stuk onvoorwaardelijke acceptatie van God de Vader héél erg essentieel.
Toen ook nog eens een lieve vriendin een stuk érkenning en een stuk (H)erkenning gaf omdat zij de conversie herkende voelde ik me helemaal niet schuldig meer en besefte ik dat conversie een deel van mijn leven geworden wás maar dat ik eruit mocht stappen!
Inmiddels werd het donderdag en ik had therapie.
Voor mijn psycholoog en de vrijwilligster die bij de gesprekken aanwezig is heb ik álles opgeschreven, zij lazen het en mijn psycholoog erkende ook meteen de conversiestoornis. Hij vertelde dat veel mensen met mijn verleden, en mijn diagnoses waaronder PTSS ook aan conversieverschijnselen lijden zij het acuut zij het chronisch… De vrijwilligster zei nét als mijn tante ‘dit heb ik altijd geweten’. Later zei ze dat je iemand met een conversiestoornis beter niet kunt confronteren tot deze er zelf achter komt, omdat de wereld anders als nóg onveiliger wordt ervaren en de persoon het gevoel heeft dat er een stuk van het ‘zijn’ wordt ontkend.
Voor mijn psycholoog en de vrijwilligster die bij de gesprekken aanwezig is heb ik álles opgeschreven, zij lazen het en mijn psycholoog erkende ook meteen de conversiestoornis. Hij vertelde dat veel mensen met mijn verleden, en mijn diagnoses waaronder PTSS ook aan conversieverschijnselen lijden zij het acuut zij het chronisch… De vrijwilligster zei nét als mijn tante ‘dit heb ik altijd geweten’. Later zei ze dat je iemand met een conversiestoornis beter niet kunt confronteren tot deze er zelf achter komt, omdat de wereld anders als nóg onveiliger wordt ervaren en de persoon het gevoel heeft dat er een stuk van het ‘zijn’ wordt ontkend.
Mijn psycholoog legde de technische kant van een conversiestoornis uit met de daarbij behorende boeken van o.a. Freud maar ook een boek van Alice Miller ‘de opstand van het lichaam’. Hij legde uit dat waar traumatische gebeurtenissen plaats vinden een kind dit niet kan verwerken en daardoor kunnen er naast veel andere psychische klachten ook conversieverschijnselen optreden zoals verlamming, doofheid, epilepsie óf blindheid… We hebben er eigenlijk de hele sessie aan besteed maar voor mij gingen niet alleen mijn ogen open maar ging er ook een wereld open toen ik me realiseerde dat wat er al die jaren met mij aan de hand geweest is gewoon een naam had en dat ik niet knettergek was maar dat wat er gebeurde opnieuw een gevolg was van mijn verleden…
Die avond praatte ik ook hier thuis met de leiding (voor wie het ook niet als donderslag bij heldere hemel kwam), een dag later met veel bewoners, die alles gewoon accepteerden in ‘jip en janneke taal’ en gisteren aan mijn oudste broer. Nu is de rest (wat mij betreft de hele wereld) aan de beurt… hoewel ik het allemaal nog steeds wel héél erg moeilijk vind. Het is me nogal een omschakeling.
Sinds ik dinsdagavond voor het eerst gepraat heb met iemand over het feit dat ik wat kon zien is het gezichtsvermogen niet meer weg geweest en heeft het zich eigenlijk alleen nog maar uitgebreid tot wat het was vóór ik ‘blind’ werd, of laat ik in het vervolg zeggen ‘voor het doek viel’ want zo is het: er is een psychische blokkade ontstaan die me belet heeft te registreren wat mijn ogen waarnamen.
Maar… ik mag zeggen dat het voorbij is denk ik… ik ben nog voorzichtig, en ook héél erg moe aan het einde van de dag door het registreren van waarnemingsvermogen en de grote veranderingen in mijn leven die héél erg mooi zijn maar soms ook heel pijnlijk omdat ik me realiseer hoeveel mijn verleden kapot heeft gemaakt.
Maar wat ik belangrijker vind om te benadrukken is dat niemand anders hier de eer voor toekomt dan God die me heeft laten inzien dat Hij me onvoorwaardelijk wilde accepteren als Zijn kind (terwijl ik daar dus later zelf weer aan twijfelde door het schuldgevoel) maar Hij heeft de basis gelegd voor wat er de afgelopen weken is gebeurd.
Ik zeg dus opnieuw ‘hallo wereld’….
Ik denk dat ik het hier maar even bij laat. Op google is wel e.e.a. over conversie te vinden.
Ik noem wat links:
(enzovoort)
Wat ik nu zie is zo tussen de 5 en 10% voor veel mensen w.s. weinig maar voor mij héél veel!!
Dit wilde ik héél erg graag met jullie delen! Bedankt voor het lezen en sterkte voor iedereen die ook dit weer moet verwerken en een plek moet geven.
Met vragen e.d. kunnen jullie uiteraard bij me terecht maar verwacht niet dat ik overal een direct antwoord op heb… de omschakeling brengt bij mij ook héél wat te weeg waaronder een emotionele instabiliteit hoe gék dat ook klinkt misschien! Toch overheerst de blijdschap die ik ook vanmorgen in de gemeente mocht delen:-)
Hartelijke groeten,
Marleen
ps. liever niet reageren via de hyves krabbel, in de ‘blindenwereld’ heb ik nog niets verteld met de kans dat het voor sommigen gevoelig ligt of pijnlijk is. Ik buig me daar nog over!