DENK AAN HEM

Laten we er vaak aan denken dat ons enige doel in dit leven is God te behagen en dat alles daarnaast alleen maar oppervlakkigheid is. Hebben we onze harten erop afgestemd om God lief te hebben en te dienen, die in zijn genade ons hiertoe geroepen heeft?

Nu Hij ons nog tijd laat, laten wij er in ernst mee beginnen: laten we de verloren tijd inhalen, laten we ons keren naar de Vader der barmhartigheden die altijd klaarstaat om ons liefdevol te ontvangen.

Laten we alles wegdoen wat niet van Hemzelf is. Hij verdient oneindig veel meer. Laten we Hem volledig vertrouwen.

We kunnen niet ontkomen aan geestelijke gevaren zonder de voortdurende hulp van God. Laten we daarom bidden. Hoe kunnen we tot Hem bidden zonder dicht bij Hem te blijven? Hoe kunnen we bij Hem blijven zonder veel aan Hem te denken? En hoe kunnen we vaak aan Hem denken zonder er een heilige gewoonte van te maken?

Als we Hem liefhebben, zullen we vanzelf aan Hem denken, want ‘waar onze schat is, daar zal ons hart zijn’.

Uit: Lichtstralen

De vrucht van de Geest is trouw
Galaten 5:22

Betrouwbaar

De Nieuwe Bijbelvertaling kiest voor de vertaling”geloof”.De”Oude”voor trouw.
Het Griekse woord heeft beide betekenissen.Toch zit er verschil in.Kenden we allemaal maar de Engelse taal.Die taal kent namelijk twee woorden die het verband tussen geloof en trouw moeiteloos laten zien: faith is geloof en faithfullness is trouw.Zelfs wie deze taal niet kent,ziet het verband.De vrucht van de Geest is trouw,betrouwbaarheid,geloofwaardigheid.
God is betrouwbaar.Op Hem kun je altijd aan.Hij houdt zich aan Zijn woord.Het ultieme bewijs is de komst van Zijn Zoon.Hij laat ons nooit vallen.Anders is het als je het hebt over de trouw en de betrouwhaarheid van ons mensen.
Het boek Spreuken zegt:”Velen roemen hun eigen trouw,maar wie vindt een mens,die werkelijk betrouwbaar is?
Van christenen mag je verwachten dat ze betrouwbaar zijn.Want de vrucht van de Geest is trouw.God is trouw.Hij verwacht het ook van wie gelooft.Jezus heeft ook gezegd:”Wie betrouwbaar is in het geringste,is ook betrouwvaar als het om veel gaat”.En wie oneerlijk is in het geringste,is ook oneerlijk als het om veel gaat.
Trouw zijn in je werk! Trouw in je huwelijk! Trouw in je vriendschappen! Trouw aan de beloften die je in de kerk hebt afgelegd! Trouw in het brengen van een offer,geven aan een ander! Trouw,betrouwbaar tot in de kleinste dingen!
Hoe ben je dat? Hoe blijf je dat? Eén van de manieren is je elke dag de trouw van God voor ogen te stellen.Jeremia deed dat onder buitengewoon moeilijke omstandigheden.Op de puinhopen van Jeruzalem geloofde hij toch in Gods trouw.
God is betrouwbaar
Zijn kinderen ook?
Gebed:”O God,eeuwig duurt Uw trouw.Help ons,christenen,betrouwbaar te zijn,geloofwaardig. Amen”.

Ds A van der Veer
Uit: Visie EO

DE VROUW MET DE VERBRANDE HANDEN

Toen de Heer Jezus uit de dood was opgestaan, verscheen Hij te midden van zijn discipelen en toonde hun zijn doorboorde handen. Dit bracht vrede en blijdschap in hun hart, zelfs in het hart van de zwaarmoedige Thomas.
Er is een geschiedenis die, op menselijk niveau, hieraan min of meer parallel loopt.

Op zekere dag brak er brand uit in het huis waarin een ouderpaar met hun enig kind woonde. Zij vluchtten in paniek de straat op, maar toen dacht de moeder aan haar dochtertje dat nog in de wieg lag. Zij wilde het huis weer ingaan om haar kind te redden, maar de mannen van de brandweer zeiden dat het niet meer kon. Het vuur was al te ver. Maar de moeder luisterde niet naar hen en liep toch weer het huis binnen. Zij wilde, wat het ook mocht kosten, haar kind redden. Zij liep naar het wiegje en nam haar dochtertje eruit. Maar de vlammen waren toen al om haar heen. Ze wist weer naar buiten te komen, haar dochtertje was gered, ze was ongedeerd. Maar de handen van de moeder waren verbrand door de vlammen. Haar hele leven door zou ze verminkt zijn, omdat ze haar dochtertje had willen redden.

Na enige jaren overleed de vader van het gezin en de dochter groeide op tot een flink, lief meisje. Later trouwde ze met een rijke, voorname man. En toen ging het meisje zich schamen voor haar moeder. Ze kwam nooit meer bij haar moeder en haar moeder was ook niet meer welkom bij haar. Er was te veel verschil: die deftige dochter met haar deftige man in het deftige huis en die eenvoudige moeder. Maar de moeder hield nog altijd van haar dochter. Zij kon haar nooit vergeten, haar lieve, kleine meisje. Daarom ging ze toch weer naar haar dochter toe. Zij belde aan bij het deftige, grote huis. Het dienstmeisje deed open: ‘Waarmee kan ik u van dienst zijn?’ ‘Wilt u vragen of het goed is, dat ik mevrouw bezoek? Zeg maar dat haar moeder er is.’ Het dienstmeisje kwam even later terug met de boodschap: ‘Mevrouw zegt, dat zij u nu niet kan ontvangen. Het komt haar niet goed uit. Misschien een andere keer.’ Nooit had de dochter tijd voor haar moeder. Zij had geen plaats in haar leven en in haar huis om haar moeder te ontvangen. – Jammer genoeg zijn er ook nu veel mensen die geen tijd en geen plaats hebben voor de Heer Jezus.

De moeder was bedroefd. Wat moest ze doen om haar kind te benaderen? Om haar hart weer te winnen? Ze zei tegen het dienstmeisje: ‘Je moet toch weer naar mevrouw teruggaan en wat anders zeggen. Je moet niet zeggen: Je moeder staat aan de deur, maar: de vrouw met de verbrande handen staat aan de deur, zij wil met u spreken.’ Het dienstmeisje ging weg, maar nu kwam zij niet terug, nee, de dochter kwam zelf aan de deur en viel haar moeder snikkend om de hals. ‘Moeder, wat spijt het me, dat ik u aan de deur heb laten staan, dat ik u nooit heb willen ontvangen. U hebt zoveel voor mij gedaan. U hebt uw leven gewaagd om mij te redden. U hebt uw handen verbrand om mij uit het vuur in veiligheid te brengen. Moeder, wilt u het mij vergeven, dat ik zo ondankbaar, zo harteloos voor u ben geweest? Kom toch binnen en blijf bij ons wonen, voor altijd!’ Zo is alles tussen moeder en dochter weer goed gekomen. – En wat doet u, die dit leest, met de Heer Jezus, die stierf aan het kruis om u te redden? De ‘Man met de doorboorde handen’ vraagt toegang tot uw hart.

Uit:Lichtstralen

DE REGENWORM (een vrij verhaal)

Een man had zichzelf ingebeeld dat hij een regenworm was. Dat zorgde voor veel problemen, want voortaan ging hij voor iedere kip op de loop en liep hij opvallend graag buiten als het regende.
Tenslotte ging hij maar eens naar de psychiater. Die zou hem wel van zijn dwangvoorstellingen bevrijden.
En ja hoor, na een aantal consulten was de man zover dat hij het wist: hij was geen regenworm. Opgelucht vertrok hij naar huis.
Omdat de psychiater zich sterk bij de kwestie betrokken had gevoeld, ging hij een week of wat later eens informeren hoe het ermee stond. Toen hij de tuin van zijn ex-patiënt binnenliep, viel zijn mond open. De man zat vol angst in een boom.
‘Wat doe je nou?’ riep de dokter omhoog.
‘Mij schuilhouden. Op het erf loopt een kip!’
‘Maar man, je weet toch dat je geen regenworm bent!’
‘Ja, dat weet ík wel, maar dat weet die kip niet.’
Vreemd verschijnsel, dat de mensen soms geloven dat ze geloven, of dat ze zichzelf wijsgemaakt hebben dat ze niet geloven.

Toen voor het eerst na bijna tweeduizend jaar de sjofar weer werd geblazen bij de ‘Klaagmuur’, ontdekte een Israëlische officier, dat hij een diepgelovig mens was en niet de atheïst voor wie hij zichzelf altijd had gehouden.
Omgekeerd zijn er veel gelovigen die denken, dat ze geloven.
Betrappen we onszelf daar ook niet vaak op?

Stanley Jones vertelt van een gezin, waarin een jongetje door een ongeluk om het leven was gekomen.
Een vreselijk gebeuren, dat de omgeving diep schokte. Maar de ouders geloofden met hun hele hart dat hun kind naar de hemel was gegaan. Als gevolg daarvan kreeg de begrafenis het karakter van een feest.
Een vriendje van het kind, dat bij de begrafenis was geweest, zei op de terugweg tegen zijn moeder: ‘Ze geloven dat Johnny in de hemel is.’
‘Natuurlijk,’ zei de moeder. ‘Dat geloven wij toch ook?’
‘Ja,’ zei zoonlief, ‘maar zij geloven het écht!’

Gerhard Fenijn

Dag aan dag

“Geprezen zij de Here.Dag aan dag draagt Hij ons;die God is ons heil”.
Psalm 68:20

De ene dag is de andere niet.Dat merk je al gauw als je s’morgens opstaat.Je hebt een onrustige nacht achter de rug.De slaap wilde maar niet komen.Je bent doodmoe van het gedraai en geworstel om in slaap te komen.Allerlei gedachten spoken door je hoofd: Als dit nou maar niet gebeurt…Als dat maar goed komt…Je ziet tegen de dag op als een berg.Als bovendien die vervelende rugpijn,waarvan de dokter zegt dat je daar mee moet leren leven (kan hij makkelijk zeggen),nu maar niet teveel opspeelt.

Zo begint de dag somber,mistroostig en vaak heel verdrietig.De zon die zo haar best doet en het telefoontje van iemand die zich bij jou betrokken voelt,zijn niet bij machte om het tij te keren.Je voelt je miserabel en voor je ligt,naar je gevoel,een verloren dag.
Gisteren…Ja,gisteren ging alles veel beter.Je hebt er van genoten.Toen waren al die negatieve dingen er niet.En je vraagt je af:waarom is het vandaag zo anders?Waarom kijk ik er vandaag zo tegen aan?Want veel dingen waren er gisteren ook.Die rugpijn is een blijvende kwaal.De zorgen waren er toen ook.Maar toch…Nee, de ene dag is de andere niet.

Wij hebben de neiging om van alle moeilijke dingen een lijstje te maken.Maar worden we daar veel wijzer van? Op zijn hoogst helpt het ons wat dieper in de put.We weten immers best dat het leven soms heel moeilijk kan zijn.Verdriet om gemis duw je niet zomaar weg.Ziekte moet beleefd en doorleeft worden.En bij het ouder worden steken de kwalen en kwaaltjes de kop op.

We weten best dat zorgen je leven kunnen beinvloeden.Dat alles,wat er in de wereld gebeurt,je niet vrolijker maakt.Dat je zit met vragen over de toekomst van je kinderen en kleinkinderen.Dat je zo slecht uit de voeten kunt met de ontwikkelingen in wereld maatschappij en kerk.Dat je diep in je hart je wel eens afvraagt:bestaat God eigenlijk wel?

Je ziet velen die het geloof van hun jonge jaren kwijt zijn geraakt,omdat zij zich niet meer herkennen in de geloofsbeleving van hedendaagse christenen.En dat doet pijn.
Je zou zo dolgraag willen dat de dingen anders gingen.Geen pijn,geen verdriet,geen zorgen,geen dreiging van terreuraanslagen.geen depressie in je geloofsleven,geen eenzaamheid die je doet hunkeren naar iemand die er is voor jou.

Dag aan dag
De dichter een optimist? Nee,maar wel een realist.Want ook David kende zijn goede en slechte dagen,wist er over mee te praten.Maar wist ook van die Ene die er was voor hem.Die in de nood van zijn leven zijn toevlucht is geweest.Aan Wie hij alles kon vertellen wat hem dwars zat.Die niet zegt bij tranen in je ogen:”Kop op! Na regen komt zonneschijn”.Maar die met innerlijke ontferming bewogen jou in Zijn armen neemt en draagt door de diepte van je wanhoop,pijn en verdriet.God die door je tranen heen een glimlach op je gelaat brengt en je moed en vertrouwen geeft om je leven verder te leven.

Lost dat al je problemen op? Nee,maar je staat er niet alleen voor.Psalm 68 verteld heel wat over Gods almacht en sterkte,maar in de woorden:”Dag aan dag draagt Hij ons”.komt God heel dicht bij in je leven.Mag je Zijn dragende armen om je heen voelen.Dat wil niet zeggen dat de zon dan elke dag in je leven schijnt.Maar wel dat je in goede én slechte dagen gedragen wordt door Hem die jou met al je levensballast draagt dag aan dag.

Dag aan dag
Onze God,die geen God is voor alleen maar noodgevallen,is met ons dag aan dag.Zijn liefde omspant heel ons bestaan,zowel als in goede als kwade dagen.Dat heeft David ervaren in zijn leven.Dat mogen ook wij ervaren als wij ons daarvoor open stellen en als wij Zijn aanwezigheid in de dragende kracht van Zijn liefde willen accepteren.
Dan kan,ondanks de moeite en het verdriet in de nacht,de morgen,de dag,bij slapen en ontwaken,de troost van Zijn nabijheid worden.ervaren.Dan kan er zelfs gezongen worden:Die God is ons een heil”.

Waarom? Omdat deze God in de Here Jezus Christus de last van onze zonden op Zich heeft genomen en heeft gedragen tot op het kruis van Golgotha.Omdat hij in Zijn lijden ons lijden kent.Omdat Hij in Zijn verdriet van ons verdriet weet.Omdat Hij in Zijn worsteling onze twijfel en wanhoop begrijpt.Omdat Hij door Zijn overwinning Overwinnaar is geworden.
Daarom is God oins heil,omdat Hij ons draagt,dag aan dag.Geprezen zij de Heer! want:

Zijn trouwe zorg wou mij bewaren,
Zijn hand heeft mij gevoed,geleid;
Hij was nabij in mijn bezwaren,
nabij in elke moeilijkheid.
Deez’avond roept mij na mijn zorgen
tot rust voor lichaam en voor geest.
Heb dank,reeds van de vroege morgen
bent U mijn hulp en heil geweest

Uit:Contact met onze luisteraars
Radiogemeente
Piet Scholte

Stille tijd

Stille tijd, de zendtijd van de Heilige Geest
De Bijbel laat zien dat stil zijn een weg is om God te ontmoeten
Jezus zocht vaak de stilte en de eenzaamheid op. Zo bracht Hij veertig dagen en veertig nachten in de woestijn door, Matthëus 4: 1-11. Alleen! Om zich voor te bereiden op Zijn werk. Voordat Hij de twaalf discipelen uitkoos, was Hij een hele nacht in de bergen alleen aan het bidden, Lucas 6: 12. Toen Hij het nieuws van de dood van Johannes de Doper vernam, ‘trok Hij zich vandaar in een schip terug naar een eenzame plaats, alleen’, Matthëus 14: 13. Voor Jezus was stil zijn en in de stilte God ontmoeten heel gewoon.
Voor ons mensen is het heel moeilijk. Velen zijn bang om alleen te zijn. Ze kunnen niet zonder anderen. Ze hebben het liefst altijd mensen om zich heen. En als er geen mensen zijn, dan maar apparaten. De televisie is hun trouwste vriend. En de radio staat altijd aan. En als zij zwijgen, ga je naar bed. En als je dan niet kunt slapen, neem je een pil. Want wakker liggen maakt je bang.

Als je in de stilte bent, word je juist geconfronteerd met wat er leeft ‘van binnen’. Dat kan leegte zijn. Innerlijke leegte. Er is niets wat je hart vervult. Waar je echt blij mee bent. Waar je vol van bent. Je hebt geen idealen. Er bestaan geen dromen.

Maar het kan ook zijn dat je in die stilte juist de stemmen van binnen hoort. Stemmen die je juist niet wil horen. De stem van je vader, die er niet meer is. Of de stem van je moeder van wie je weet dat ze met jou zou willen praten. De stem van je geweten.

Daarom zoeken veel mensen juist het lawaai op. We kopen radio’s die we mee kunnen nemen. We zetten onze koptelefoons op, zodat we, als er niemand is, niet tot stilte veroordeeld zijn.

Een andere reden waarom mensen de stilte niet kunnen verdragen, is dat hij ons zo’n hulpeloos gevoel geeft. We zijn zo gewend om met woorden ons leven kracht bij te zetten. Woorden gebruiken we om anderen te leiden. Zelfs te overheersen. Met onze woorden bestormen we ook God.
Daarom is niets zeggen, stil zijn, heel moeilijk. In het menselijk verkeer betekent dat, dat je anderen de leiding geeft. In de omgang met God dat je wat Hij zegt en doet, vertrouwt. Je sputtert niet tegen. Je legt Hem ook geen wensen voor. Je laat Hem Zijn gang gaan en probeert te verstaan wat Hij zegt.

De stilte opzoeken kan een groot avontuur zijn. Het is meer dan een stille plek opzoeken. Het is meer dan stilte om je heen. Het is ook meer dan een poos niet praten. Het is stilte buiten maar ook zoeken naar stilte van binnen. Het is ook stilte in je hart. Anders kun je nog niet luisteren. Luisteren naar de stem van God.

De vakantietijd kan een heel geschikte tijd zijn om dit stil zijn te beoefenen: je neemt afstand van je werk. En gaat naar een eenzame plaats…

Maar het kan ook in het drukke leven van elke dag. Door ons voordeel te doen met de ‘kleine stiltes’ die er elke dag wel zijn. De stilte van de vroege ochtend. Als je wakker wordt en de ander slaapt… De stilte in een pauze… De stilte voor het eten… De stilte op een station waar je wacht… Tijdens de wandeling die je maakt…

Stil zijn garandeert het dicht bij God zijn niet. Toch hebben velen op die weg God gevonden.
Auteur: Arie van der Veer

 Ik vind haar zo moedig, eerlijk, oprecht enz….

 Heleen van Dijk

 Liefs,
Me

 http://www.youtube.com/watch?v=o6JyJAkK7EM&feature=player_embedded

Deze link kwam ik ‘toevallig’ tegen:

http://www.hetlichtdeslevens.nl/studies/audio.html

Begin maar bij de trompetten!

Liefs,
Me

http://www.youtube.com/watch?v=518XP8prwZo

Liefs,