Archief voor de ‘Kerst enz.’ Category

Als een filmrol!

maandag, december 28th, 2009

 

Als een filmrol! 

Als een filmrol gaan de beelden
van het afgelopen jaar
en ze wekken soms ontroering
als een teer bewogen snaar.
Er was veel dat kon verblijden
met een diepe innigheid,
maar ook stormen overheersten
met hun niets ontziende strijd.

Er zijn dagen die je weerziet,
waar je niet meer verder kon
en je bidden, voor ’t gaan slapen,
met een zachte snik begon.
Je beleefde in de kerker
van je afgesloten ziel
een verlatenheid van alles,
toen een lieve je ontviel.

Doch er waren ook juwelen
op een goudgekleurde dag:
d’eerste stapjes van je kleinkind,
die je met ontroering zag,
of een arm die warm en innig
om je schouders werd gelegd
en een woordje als een lichtstraal,
door een engel Gods gezegd.

’t Was als eb en vloed en telkens
spreidde God Zijn sterke hand
in de branding van het lijden,
in het voortgaan naar Zijn land.
Alles diende tot voltooiing,
ieder aangereikt moment,
om te tonen dat je waarlijk
een geschenk van boven bent.

Er is zoveel om te danken,
als je al die beelden ziet,
want je komt tot de ontdekking
dat God jou geen tel verliet.
Het geeft moed het jaar dat voorligt
als ”genadetijd” te zien,
met voor elke dag de bede:
”Vader, dat ik U slechts dien!”

Frits Deubel

 

 

vogelt1222

Fijne dagen??

woensdag, december 23rd, 2009

deercreekcottage

 
Fijne dagen??

Het is een beetje mistig als ik naar de winkel ga, ik ga weer lopend want de platte bevroren sneeuw is best glad. Sommige mensen hebben de sneeuw wat weggeschept voor hun huis, zodat er een sneeuwvrij looppaadje is, daar kun je lekker doorstappen. Ik loop eerst naar de brievenbus om het kerstkaartje te posten dat gisteren tussen de andere post zat en niet voor ons bedoeld was. Het is al gezellig druk en iedereen gaat zijn eigen gangetje in het winkelcentrum. Als ik even later bij de supermarkt binnenstap, zie ik na de eerste deuren een vrouw met de straatkrant staan. Ik heb haar een hele tijd niet gezien, er staan nog een paar mensen bij haar. Ik zeg haar gedag en ik loop mijn rondje door de winkel. Bij het brood zie ik een bekend iemand en we maken even een praatje heen en weer. Ik vertel mijn verhaal als de persoon vraagt hoe het met ons gaat. Tja, zo maakt iedereen dingen mee, denken we samen….

Als ik de rest van de boodschappen in mijn wagentje heb gedaan, loop ik naar de kassa waar ik al snel aan de beurt ben. De boodschappen gaan verdeeld in mijn tassen, zodat ik niet met één zware tas loop. Dan loop ik richting de uitgang, de vrouw staat nu alleen met haar straatkranten, ik geef haar wat geld en zeg: “Dat is lang geleden, dat ik je gezien heb!” Zij lacht vriendelijk, ik zie haar gouden tanden weer als zij lacht en zij zegt: “Ik ben een half jaar in Bulgarije geweest, ik heb daar drie maanden in het ziekenhuis gelegen, ik had bronchitis”. Zij praat vrij goed Nederlands en vertelt verder: “In Bulgarije is geen werk, dus ook geen geld…. Ik heb drie kinderen en een schoonmoeder…. Ik ben blij dat ik terug ben, hier heb ik werk.” Ik denk in een paar minuutjes heel veel…. Ik zeg wat tegen haar, maar ik weet niet meer wat…. Ik ga weer verder en wens haar fijne dagen, zoals zij zelf zo vaak tegen mij gezegd heeft rond feestdagen.

Als ik verder loop, denk ik: Fijne dagen ???? …als je kinderen in een ander land zonder hun moeder zitten?? Fijne dagen ???? …als je heel de dag met je jas aan moet staan voor wat geld?? Fijne dagen ???? …als je de mensen samen boodschappen ziet doen en met karren vol weer snel naar huis ziet gaan en sommigen je amper gedag zeggen of zien staan?? Fijne dagen ???? …als je de mensen met dure kerstbomen ziet slepen?? Ik bagger weer naar huis, denkend aan al het verdriet in deze wereld…. Aan al de verhalen die werkelijkheid zijn…. Aan al het stille verdriet wat je aan de buitenkant niet ziet…. Wat heb ik het toch goed! Dank U Heer, en weer wil ik met niemand ruilen….

maria

Stille Nacht, Heilige Nacht.
Davids Zoon, lang verwacht,
die miljoenen eens zaligen zal
werd geboren in Bethlehems stal.
Hij, der schepselen Heer
Hij, der schepselen Heer.

Hulp’loos kind, heilig kind,
dat zo trouw zondaars mint.
Ook voor mij hebt G’Uw rijkdom ontzegt,
werd G’in stro en in doeken gelegd.
Leer m’U danken daarvoor
Leer m’U danken daarvoor.

Stille Nacht, Heilige Nacht,
Heil en vree wordt gebracht,
aan een wereld, verloren in schuld.
Gods belofte wordt heerlijk vervuld.
Amen! Gode zij eer
Amen! Gode zij eer.

gezegende1
trustenn

Kerstpuzzel

dinsdag, december 22nd, 2009

kerstkat1

Kerstpuzzel

slee1

Gezegende dagen allemaal

dinsdag, december 22nd, 2009

vrede-voor-israel

Ik kom jullie even gezegende dagen toewensen en Gods zegen voor 2010!

Liefs Tabitha

Fijne kerstdagen

dinsdag, december 22nd, 2009

venster2

Heel fijne kerstdagen en goed 2010 gewenst.

Liefs, Antoinette

Het geboortekaartje

maandag, december 21st, 2009
   
 
mariajozef
 

Het geboortekaartje

‘k Heb veel kerstkaarten ontvangen.
‘k Heb dit jaar zoveel gehad.
‘k Heb mijn kamer toen behangen,
met die kaarten, ‘k had er zat.

Elke kaart voorzien van wensen,
van gezondheid en geluk,
een goed jaar voor alle mensen.
Goed bedoeld hoor, stuk voor stuk.

Op die kaarten stonden plaatjes
van een hond met kerstmuts op.
Of van witbesneeuwde straatjes
of een rendier in galop.

Ja, het was een allegaartje
toen ik plotseling daar zag,
dat er ook een ander kaartje
tussen al die kaarten lag.

‘t Was een heel bijzonder kaartje.
“Aan de wereld” stond erop.
En met mijn nieuwsgierig aardje
opende ik de envelop.

“Heden is voor ons geboren
Kindje Jezus in een stal.
Waar de wereld van zal horen
als de Koning van’t heelal.

Hij zal altijd aan ons denken.
Kwam voor ons naar deze aard
Hij zal rust en vrede schenken”
Dat stond op die mooie kaart.

‘k Heb dat kaartje opgehangen
en het prijkt nu aan mijn wand.
‘k Heb de kerstkaarten vervangen.
Die bewaar ik in een mand.

‘t Kaartje is een mensenzegen,
van het Kindje klein en puur.
U heeft het ook vast gekregen.
Hang het ook maar aan uw muur.

Hans Cieremans   

 klok1

Fijne dagen voor iedereen

zondag, december 20th, 2009

6

De eenvoudigen

zaterdag, december 19th, 2009
 
kaarsje
 
 De eenvoudigen  

Kon het nog simpeler?
Een os, een ezel, een stal
en in doeken gewonden
de Koning van het heelal.

Je verwacht paleizen
en bedienden bij de vleet,
maar onze God werkt anders,
opdat je nimmer vergeet:

‘t Zijn de eenvoudigen,
zij, die Zijn wond’ren verstaan,
die met godd’lijke rijkdom
Zijn Koninkrijk binnengaan!

Frits Deubel

  katball

Een roepen!

donderdag, december 17th, 2009

  

 
kaarsje
 
Een roepen!
 
Er klinkt als nooit te voren
een roepen door de nacht
naar Hem, die door miljoenen
op aarde wordt verwacht.
Wanneer zal het gebeuren,
het fel begeerd moment,
dat God Zijn Zoon, als eertijds,
weer naar de aarde zendt?

Zovelen hier verhong’ren
in bitt’re stervensnood.
Ze huilen om bevrijding
en rondom waart de dood.
Gebieden overstromen,
tsunami’s vallen aan.
Heer, kunt U al dat schreeuwen
daarboven niet verstaan?

U heb toch eens gesproken:
”Wanneer dit al geschiedt,
hef dan uw hoofden opwaarts,
vanwaar Ik u redding bied!”
Hoe lang kan het nog duren,
dat ’t wolkendek groots scheurt
en dat wat ons beloofd is
in ’n punt des tijds gebeurt?

Ik vraag, ik bid, ik smeek U
met velen om mij heen,
die uitzien naar verlossing,
ontgoocheld en alleen:
”Als wij eerdaags gaan zingen
van ’t Kindje in de stal,
wat wordt het dan een feest, Heer,
als U zélf komen zal!

Er is er een jarig

donderdag, december 17th, 2009
 
 
merrychristmashappynewyear
 
ER IS ER EEN JARIG

Het was héél vroeg in de ochtend van de 1e kerstdag.
De sterren flonkerden aan de donkere hemel en de maan scheen met een bleek licht op de aarde.

Het was stil in de stad nadat de avond ervoor op vele plekken in de stad door veel mensen kerstavond gevierd was. De kerken, cafe’s en wijkcentrums hadden hun deuren gesloten nadat men na het kerstavondfeest naar huis waren gegaan.
Er liep niemand meer op straat.
Niemand?
Ja … tóch … !
Door de stille straten liep een eenzame man.
Diep weggedoken in een wat sjofel jack, om het toch maar een beetje warm te hebben, liep de man door de straten. Zo nu en dan bleef de man stilstaan voor een huis en tuurde door de ramen naar binnen en er verscheen een brede lach op zijn gezicht. Dan liep de man weer door om even later wéér bij een huis stil te staan en door de ramen naar binnen te gluren en ook bij dit huis verscheen er een brede lach op zijn gezicht.
Zo liep hij straat in, straat uit, van de ene wijk naar de andere wijk van de stad. Uiteindelijk had de man de hele stad doorkruist. Hij dacht even na … nee, het had geen zin om nu naar huis te gaan.
De nieuwe dag, 1e kerstdag, was aangebroken.
En de man liep opnieuw door de wijk.

Kijk, daar scheen licht uit een huis … daar waren de mensen al wakker. Hè, hoe kon dat nou?
Plotseling stond de man in de huiskamer en keek toe hoe de mensen elkaar cadeautjes gaven. De vrolijke en verraste kreten klonken door de kamer en toen . toen lag er nog maar 1 cadeautje onder de kerstboom. Een klein langwerpig pakje, stevig omwikkeld door plakband. De man deed verwachtingsvol een paar stappen naar voren, dát cadeautje zou wel voor …….
Maar toen bleef hij verbijsterd stil staan … het pakje … dat cadeautje werd gegeven aan … de hónd, die onmiddellijk met zijn scherpe tanden het papier erafscheurde en triomfantelijk naar zijn mandje liep met z’n nieuwe bot. De man sloop stil het huis uit.
Zo kwam de man in vele huizen waar men elkaar cadeautjes gaf omdat het kerstmis was. Maar overal waar hij kwam werd er géén cadeautje aan hém gegeven.

De brede lach die ’s nachts op het gezicht van de man had gelegen had plaats gemaakt voor een verdrietige trek en trieste ogen. In een verbijsterd niet begrijpen schudde de man het hoofd.
Wéér liep hij door de straten van de stad en op een gegeven moment begonnen de kerkklokken luiden.
Kèrstdienst in een kerk! Ja!! Dáár zou de man wel bij willen zijn. Snel liep hij op het geluid van de kerkklokken af en kwam bij een kerk waarvan de deuren wijd open stonden.
Op het moment dat de man door de kerkdeur naar binnen wilde stappen werd hij achteruit geduwd door een paar sjofel geklede mensen. Eén van hen keek de
man eens aan en zei : “Zó kom je er niet in man, je bent niet nètjes genoeg gekleed…ga maar met ons mee.”
De brede lach vloog weer over het gezicht van de man.
De uitnodiging was eerlijk gemeend, dus liep hij met het groepje mensen mee.

Onderweg hoorde de man dat het groepje mensen geen eigen huis hadden en daarom vaak met de nek werd aangekeken door de hedendaagse maatschappij.
“Ben jij ook alleen, zonder iemand die om jou geeft?” Vroeg een van hen aan de man. De man dacht terug aan alle huizen waar niemand op ‘m wachtte en niemand had geweten dat -ie erbij was … geen cadeautje had klaarliggen voor hem. “Ja, ik ben ook helemaal alleen … en ik ben nog wel jarig vandaag. Ik ben bij mensen geweest omdat ze MIJN verjaardag vieren vandaag.
Maar … ze zien me niet staan, zelfs geen cadeautje … ”
“Wat rot voor je, man ” was de reactie van ‘t groepje “maar wat voor cadeau had je dan willen hebben?”
“Ik vraag altijd maar één en hetzelfde cadeautje” antwoordde de man, “Mag IK déél uitmaken van je leven? Mag IK je VRIEND zijn?” Eén van hen keek de man aan en zei : “Ik heb geen enkele vriend … wil jij mijn vriend zijn en jouw leven met mij delen?” De man knikte verheugd en daarop zei z’n nieuwe vriend tegen hem: “Nou nieuwe vriend van mij … hoe heet je?” De man antwoordde : “Ik heet Jezus” … en Hij straalde van blijdschap.
Hij had een cadeautje gekregen.

Geschreven door: Ruth van Kesteren

 
witkatt